Hoi iedereen

 

dit is het einde van mijn log. Ik ben nu 10 dagen terug in Nederland en dus is het niet meer 'FrankinJapan' maar 'FrankinNederland'. En daarom ga ik stoppen met dit log.

 

Eenmaal door de douane bij schiphol was het meteen duidelijk. Ik was weer terug in Nederland. Daar stond mijn familie. En ze waren op het eerste gezicht eigenlijk weinig veranderd. Het leven is hier ook gewoon doorgegaan. Ik ben al weer vrij ingeburgerd. Het is opmerkelijk hoe snel je weer in je oude leven valt. Maar ik ben wel veranderd! Een jaar survival in Japan  vergeet je niet zomaar. Ik durf te zeggen dat ik zeer positief ben veranderd. Ik voel me goed, ik voel me alsof ik dingen begrijp, gewoon een enorme ervaring rijker. Zelfvertrouwen. Ik bedoel, wie heeft hier nou een jaar in Japan gewoond?! Een beetje arrogantie misschien ook wel, maar  een  beetje meer  kan bij mij geen kwaad.

 

Ik denk dat de meesten het wel zullen begrijpen bij het lezen van mijn log. Een jaar in een land als Japan, met een cultuur die onvergelijkbaar is met die van Nederland, is zacht gezegd een goede ervaring erbij. Ik zal er verder maar over ophouden maar ik hoop dat je het een beetje begrijpt.

 

Maar dit is dan het einde. Van een geweldig jaar. Een jaar wat ik graag met jullie wou delen. Ik hoop dat dat is gelukt. Ik denk dat ik met meer dan 17.000 hits zeker  veel mensen heb bereikt.  

Maar zoals alle leuke dingen is mijn jaar nu ook afgelopen. En dus ook mijn weblog. Bij eventuele verhuizingen zal ik het nieuwe adres hier neerzetten. Want ook al schrijf ik niks meer, mn log blijft bestaan! En laat ook nog gerust reacties achter, onder dit stukje of andere, ik blijf ze lezen. Maar de stukjes stoppen.

 

Als laatste wou ik nog alle mensen bedanken die dit mogelijk hebben gemaakt, tenminste, van de mensen die Nederlands kunnen: Bob Poel!!! Natuurlijk, Bob Poel sankyuu!! En mijn ouders, voor geestelijke en financiele ondersteuning. En gewoon, ondersteuning. Omdat jullie achter me stonden: bedankt!

En dan nog de andere uitwisselingsstudenten van dit jaar: het was top!

En natuurlijk: alle lezers en andere geintereseerden: zonder jullie was ik al op de helft gestopt met dit log. Maar gelukkig heb ik, mede dankzij jullie, doorgezet! Met dit log als verslag van mijn jaar als resultaat. Bedankt!

 

En dit is  dan de laatste zin. Het is raar om nu te stoppen. Net zoals mijn leven in Japan plotseling ophield. En dan kom je weer hier en is het net alsof er nooit wat gebeurd is.

Ik wil niet stoppen met typen.  Ik wil nog niet stoppen. Maar ik ga het wel doen. De laatste 3 dagen in Japan waren ook zo'n hel: je wil nog niet weg! Je wil geen afscheid nemen!!! Maar je moet wel!!! En je weet dat als weer in Nederland bent de relatie met de mensen in Japan zal verwateren, en dat weet je, en dat is nu juist het ergste. Je wil de relatie niet opgeven maar door afscheid te nemen is het al een verloren zaak. En daarom wou ik geen afscheid nemen. Maar ik moest wel.

Bij deze

Veel plezier en succes verder in het leven...

 

...en nog bedankt...

 

Tot ziens!!!

 

Was getekend,

 

Frank Anema

 

donderdag 20 januari 2005, tijdens een tussenuur, achter de computer bij hem thuis. Starend naar de bomen bij de huizen van de buren die gevaarlijk heen en weer zwaaien in de stormachtige wind, starend naar de grijze lucht, staren naar de klok die 12 uur slaat, starend om maar niet te emotioneel te worden. Afscheid nemen van een weblog dat 10 maanden lang zijn rustpunt vormde, zijn punt van de dag waarop hij de moeilijkheden van het uitwisselingsjaar kon ontvluchten. Of, nog meer, het punt waarop hij kon uitten hoe blij hij was, hoe gelukkig, hoe volledig in harmonie met zichzelf! En zo werd het weblog een goede vriend. Maar dat is nu voorbij.   En daarom, ook al is er eigenlijk geen reden toe, ook al moet hij over 10 minuten op school zijn en is hij ook heel gelukkig met zijn leven hier, huilt hij toch een beetje. Want afscheid nemen is nooit leuk en het herinnert hem aan de laatste dagen in Japan.  Als  hij nou nog eventjes, nog heeeel eventjes kon terugkeren naar zijn leven in Japan...

 

Geen smoesjes meer.

 

Gegroet

 

 

THE END  

 

 

[update 28 / 02 / '05:

Alweer een maandje geleden kreeg ik het resultaat van de Japanse test die ik had gedaan in december: ik ben geslaagd!!  Dat wist ik eigenlijk wel meteen, t level dat ik deed was dan ook super simpel. Ik had in totaal 390 vragen van de 400 goed. ]

 

Het is nu de 9e, 9 uur 's avonds. Net een klein feestje met mn gastfamilie gehouden. Gastbroer is ook gekomen. Morgen ga ik weg. Mijn koffer is nu bijna ingepakt, er zijn nog wat probleempjes met een te lichte en een andere te zware koffer en nog een mega lelijke zware wollen trui die ik vandaag van een familielid kreeg die op bezoek was gekomen. Dat ga ik dus gewoon niet meenemen. Onbeleefd toch, op het laatst met zo'n cadeau komen aan zetten (^_^).

 

Ik vlieg rechtstreeks met de Jal van Narita naar Amsterdam. Vluchtnummer JL411. Vertrek vanuit Narita: 13:30 Japanse tijd. Aankomst Amsterdam: 17:30 Nederlandse tijd. Precies 12 uur. Ik verwacht natuurlijk wel massa's mensen om mijn thuiskomst te vieren. Of om rotte tomaten te gooien, wat u het beste vindt passen.

 

Ik ga nu nog even mijn koffer definitief inpakken, een leuke avond met mijn gastfamilie doorbrengen, iedereen mailtjes sturen over mijn computer emailadres en dan... gewoon nog een potje huilen. Omdat er weer een deel van mijn leven voorbij is. Omdat ik afscheid heb moeten nemen van mensen van wie ik hou. En dat is niet leuk. Dat is wel een paar tranen waardt.

 

Ik zie U binnenkort! Gegroet!

 

 

 

 

Dit is niet mijn laatste log. Het is wel mijn laatste log vanuit Japan. Het is nu zaterdag, de 8e van januari. En ik voel me kut, echt heel kut. KUT. Echt heel KUT. Want over 2 dagen ga ik Japan achter me laten. De plek waar ik een jaar heb gewoond. De plek... gewoon een plek waar ik echt heel erg van ben ga houden. En die moet ik nu achter me laten. Ik wist vanaf het begin al dat het nu zou ophouden, ik wist het, maar natuurlijk hecht je je eraan! En nu is het bijna zover. Gister mijn afscheidsspeech op school. En vandaag is afscheid nemen van de clubs. Net kendo gehad. Nu even thuis voor lunch en daarna door naar het afscheidsfeestje met de brassband.

 

Gisteren te laat thuis gekomen na een avond met Rei. Natuurlijk besefte ik wel dat we afscheid zouden moeten nemen maar toch hecht je je aan iemand. En waarom niet?? Afscheid nemen is echt een rot gevoel; je wil wel zeggen 'we zien elkaar snel weer!' en 'ik kom zo snel mogelijk weer naar Japan' maar je weet dat het onzin is. Na een paar maanden ben je die mensen al weer vergeten, of, je geeft er niet meer zo veel om. En dat is een rot gevoel. Omdat je dat nu al beseft.

 

Wat moet ik nu zeggen? Ik weet het niet. Het is heel raar, maar echt 'missen' ga ik niemand. Want ik kom weer terug in Nederland, met weer allemaal andere vrienden en mn 'oude' familie. Het gat wordt weer opgevuld. Maar toch is het rot om afscheid te nemen.

 

Ik zit nu al echt 20 min. op dit stukje en ik weet niet wat ik moet zeggen. Eenmaal weer in Nederland zal ik de mensen hier zeker niet vergeten. We hebben echt ongeloofelijk hard geoefend met de brassband, en dat schept echt een band. Mijn gastfamilie was echt ongeloofelijk en ik zal ze nooit vergeten. En Rei... ik wou dat ik nog een maandje extra had. Maar het afscheid is onvermijdelijk! En ik kom er wel overheen, eenmaal weer in Nederland. Misschien is het juist wel goed om nu verdrietig te zijn. Dit is een stukje van mijn leven, dat mag je niet zomaar vergeten, zonder gevoelens of wat dan ook gewoon achter je laten met zoiets van 'gebeurd is gebeurd'.

 

Het zijn nu dus 4 dagen van afscheid: verdriet, omdat je afscheid moet nemen van degenen die een jaar deel van je leven waren, afscheid van de mensen met wie je een sterke band hebt, afscheid van de mensen van wie je bent gaan houden.

Maar ook blij, omdat je naar een plek gaat waar er mensen zijn om dat gat weer op te vullen: nieuwe vrienden en een 'oude' familie.

 

2 hele verschillende gevoelens: en dat voelt dus raar. Nog maar 2 dagen...